Waarom ik zweer bij outdoorcoaching

Van jongs af aan wilde ik mensen helpen en begrijpen. Ik was geïnteresseerd in wat mensen drijft en waarom ze bepaalde keuzes maken. Ook wilde ik diegenen helpen die onhandige keuzes hadden gemaakt of die moeite hadden met hun leven naar tevredenheid in te richten.

Dat ik maatschappelijk werker zou worden wist ik dus snel heel zeker. Ik smulde van de opleiding, de stages en heb met heel veel plezier verschillende functies uitgeoefend gedurende 12 jaar. Menselijke relaties, innerlijke drijfveren en de universele hang naar geluk stopten nooit met mij te fascineren.

Sterker nog, het is een combinatie van deze kernwoorden die mij ertoe dreven een stap verder te willen gaan, me verder te ontwikkelen en ook anderen op een ander niveau te helpen.

De liefde voor mijn gezin, het intuïtief weten dat werk gelukkig kan maken (het hoeft geen ‘moeten’ te zijn) en dat willen delen met anderen. Of eigenlijk, anderen helpen en stimuleren om ook die geluksmomenten tot dagelijkse kost te maken. Dat alles zorgde ervoor dat ik in 2016 de sprong in het diepe waagde, mijn baan opzegde om mijn droom waar te maken.

Namelijk zoveel mogelijk mensen begeleiden bij het waarmaken van hún dromen. Het vinden van hun drijfveren, hun schoonheid, hun persoonlijke kracht. Dat wil ik mijn bijdrage laten zijn aan een mooiere wereld.

Ik doe dat zoveel mogelijk buiten, in de natuur, om heel veel redenen. De belangrijkste is dat wij onlosmakelijk verbonden zijn met de natuur. Wij zijn natuur. Hier krijg je de helderste spiegel, blijvende inzichten en verbluffende uitzichten toegeworpen.

Daarnaast merkte ik de afgelopen jaren dat stilzitten en elkaar aankijken in een spreekkamer niks in beweging zet. Ik besloot op een zeker moment letterlijk stappen te gaan zetten met mijn klanten (een wandelingetje maken) en het uitzicht te veranderen (op een bankje bij de waterkant), waardoor de zinnen verzet en andere mogelijkheden zichtbaar werden. Ineens ontstonden er stroomversnellingen, bleken veranderingen blijvend en werden resultaten snel zichtbaar en meetbaar.

De realisatie “Wauw, het is zo simpel en dit werkt!” was motiverend voor me. Ik ben me verder gaan scholen en verdiepen in buiten coachen en natuurwijsheid. Inmiddels is dit mijn kapstok, mijn manier van werken waar ik mijn interventies en oefeningen aan ophang. Omdat het ontspannen is voor klant én coach. Omdat het werkt als een speer!

Concreet wat voordelen op een rij:

  • Sinds ik buiten werk, ben ik gemiddeld van 6 naar 3 coachsessies per tevreden klant gegaan. In de helft van de tijd worden de doelen dus behaald!
  • Outdoorcoaching is 4 vliegen in 1 klap slaan, voor jou én voor mij: Je werkt aan persoonlijke ontwikkeling, je beweegt, je bent buiten, je ontspant. Dit zijn 4 dingen die hoog op het verlanglijstje van de meesten van ons staan. Hoppa!
  • Dit is wetenschappelijk bewezen: door te lopen stimuleer je beide hersenhelften, waardoor antwoorden makkelijk tot je komen. De antwoorden ‘kloppen’ over het algemeen beter dan beslissingen die ‘vanuit de luie stoel’ worden genomen omdat beide hersenhelften bij het proces betrokken worden: de praktische kant en de emotionele kant, de alfa-kant en de bèta-kant.
  • Buitenlucht en beweging maken endorfines vrij (gelukshormonen), waardoor somberheidsklachten afnemen en psychische balans toeneemt. Bovendien krijg je er energie van, waardoor je makkelijk doet wat nodig is om je gestelde doel te behalen én dat sneller behaald.

Meer weten? Lees alles over mijn aanbod op mijn website.

Niks missen? Volg mij op facebook en schrijf je in op de mailinglist via info@artemis-lifecoaching.nl

Met warme groet, Merel

Omdat we het waard zijn

Allereerst de allerbeste wensen voor 2017, dat je maar veel van je dromen waar mag maken! Ik heb ik elk geval zo mijn plannen, en jij?

Hoewel ik aan enorm aan het genieten ben van babyverlof, worden er stiekem ook grote stappen gezet voor de praktijk, voor mijzelf en daarmee indirect voor jou. Ik deel dit verhaal dan ook graag met je, zodat jij er je voordeel mee kunt doen.

In de laatste weken van 2016 heb ik mezelf namelijk een heerlijke kerstbonus cadeau gedaan. Eentje die niet eens geld kost, slechts tijd en aandacht. Het was de cursus Design your own life van Michael Pilarczyk. Nogal sceptisch begon ik, want ik kende hem alleen als VJ die clipjes aankondigde bij TMF, heel wat jaren terug. Maar mijn business-coach had hem getipt, dus wie weet.

Toen het eerste kwartje viel (namelijk het waarom van het uitblijven van succes en mijn achterliggende zelfsabotage), viel ook mijn scepsis. Dit deed iets! Confronterende vragen zetten mij aan het werk, het ene na het andere persoonlijke en zakelijke inzicht kwam. Niet zonder moeite, maar wel precies op het juiste moment.

Zo realiseerde ik me en merkte ik ook ineens hoe belangrijk het is om in mezelf te investeren. Geldelijk, door leuke dingen te doen, door mezelf goed te verzorgen. En beter nog… ik voelde zó dat ik het waard ben! Poe hé, was dat nou zo moeilijk? En toen besefte ik ook: dit is dus precies wat ik van mijn klanten vraag. Dat zij in zichzelf investeren. Dat zij tijd en geld in zichzelf en hun persoonlijke ontwikkeling steken, omdat ze het waard zijn.

Ik ga dit natuurlijk blijven zeggen tegen mijn klanten: ze zijn het immers allemaal helemaal waard. Daarom doe ik ook altijd mijn stinkende best als coach. Maar vanaf nu ga ik mezelf dit ook gunnen. Als ik terug kijk naar 2016 ben ik er trots op dat ik mijn belangrijkste doel heb waargemaakt: mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen, doen wat ik echt heel leuk vind. Vooruit kijkend naar 2017 is mijn doel om er een succes van te maken. Ik heb daar voor mezelf wat termijnen en cijfers op geplakt, waar ik je verder niet mee zal vermoeien. Het betekent dat zich een concreet plan aan het vormen is en dat er een hoop mooie ideeën gerealiseerd gaan worden (die houd ik nog even voor me…). En dat gaat lukken omdat ik het waard ben om in te investeren en zodoende het beste uit mezelf te halen en dus aan jou de beste coach te bieden die ik kan zijn.

In februari start ik bijvoorbeeld met een inspirerend en waardevol traject bij mijn business-coach, helemaal in lijn met mijn doelen voor 2017 (want ik heb er natuurlijk meer, ook privé). In diezelfde maand vindt de eendaagse natuurretraite ‘Leven vanuit je kern’ plaats, die ik voor het eerst organiseer. Ongelooflijk gaaf en spannend vind ik dat, want zo laat ik zien wat er vanuit mijn kern naar buiten wil. Zoiets is kwetsbaar, oprecht en bekrachtigend om te doen.  Ik heb er dus zoveel zin in dit jaar!

En jij? Heb jij je doelen helder? Weet je waar je nu staat en welke weg je af te leggen hebt? Hoe ga jij zorgen dat je doet waar je gelukkig mee bent?

Liefs en een prachtig jaar gewenst,

Merel

Je innerlijk kind omarmen heelt meer dan jezelf

Dat er veel woorden aan dit blog gewijd zijn, ben ik me bewust. Toch wil ik je in dit voorbeeld uit een coachsessie meenemen, omdat het zo goed weergeeft hoe de natuur een belangrijke rol kan spelen in het proces, maar ook omdat het (vind ik) de pracht en kracht van het coachen laat zien. Daar gaan we…

Tijdens een wandelsessie komen de coachee en ik steeds maar kikkers op het pad tegen, wanneer zij dat benoemt, vraag ik haar welke betekenis zij die kikkers zou toedichten. Haar antwoord: “Kikkers lijken zich zowel op het droge als in het water goed te voelen. Ik denk aan de sprongen die ze maken en aan het feit dat de diersoort al zo ontzettend lang bestaat. Het zijn overlevers.” Op de vraag welke van deze associaties betrekking hebben op haar leven, vertelt ze verder: “Ik heb het gevoel dat ik aan het overleven ben in plaats van genieten. Het is idioot, want ik heb het eigenlijk voor elkaar zoals ik het wil. Ik heb erg leuk werk, sterker nog, ik zou best nog iets meer uren willen krijgen. Ik heb een fijn gezin, vriendinnen en besteed mijn vrije tijd hoe ik het prettig vind. En toch… valt het me zwaar en ervaar ik geregeld zo’n boosheid in me.” Op dat moment komt de zon door en schijnt ons recht in de ogen. “Dit bedoel ik dus” zegt ze “Ik wil me niet laten verblinden! Ik wil er van kunnen genieten! Vooral in contact met mijn kinderen, heb ik momenten waarop het me niet lukt om als rustige volwassene te reageren.”  Ik vroeg haar om die momenten te omschrijven en te vertellen wat er dan gebeurt bij haar. De samenvatting komt neer op: “Ik voel me enorm boos en eigenlijk gewoonweg aangevallen op momenten dat ze niet luisteren of maar blijven doen wat niet mag of te wild met elkaar omgaan, ze zouden elkaar pijn kunnen doen. Alsof ze het expres doen. En hoewel ik weet dat het niet zo is, voelt het toch zo.”

In het gesprek dat volgde, bleek de coachee als kind (en ook later) het gevoel gehad te hebben dat sommige kanten van haar er niet mochten zijn, ze voelde zich niet vrij om te zijn zoals ze was. Ze kreeg dat gevoel van haar ouders, die dan boos reageerden en haar zodoende afwezen. Ze merkte aldoende dat ze nu hetzelfde deed bij haar kinderen, omdat dat haar reflex was geworden.

inner-child2

In een oefening is de coachee zich helemaal in haar innerlijk kind gaan inleven, we hebben gefocused op haar ‘vrije kind’ en het ‘gekwetste kind’. Het mooie is dat ik in zo’n oefening ook echt met haar innerlijk kind spreek, de antwoorden en lichaamshouding van de coachee worden kinderlijk, afgestemd om de belevingswereld van toen en dat geeft invalshoeken die vanuit het volwassen perspectief vaak niet te bedenken of te beredeneren zijn. In dit scenario vertelden de kinddelen bijvoorbeeld: “Ik snap niet wat ze van me willen als ze zo boos doen, want hoe kan ik anders zijn dan ik ben? Ik weet dan niet wat ik moet doen en voel me heel verdrietig. Ik wil gewoon dat papa of mama me dan op schoot neemt en vertelt wat er is. Dat snap ik heus wel, hoor.” Op de vraag of het kind in haar zich nog wel eens zo voelde, kwam een duidelijk antwoord: “Als ik het gevoel heb het niet goed te doen of als ik bang ben dat papa en mama dat misschien vinden. Ik ben verdrietig als er niet naar mij geluisterd wordt, maar ik doe dan boos omdat ik hoop dat ze dan toch luisteren.”

De evaluatie was emotioneel. Ze coachee had in de oefening kunnen voelen wat zij vroeger als meisje voelde, maar ook welk gevoel zij haar kinderen nu gaf op haar boze momenten. Dit wilde ze hoe dan ook anders. De boodschap was helder: haar innerlijk kind had haar begrip nodig, wilde op schoot genomen worden. En misschien wilden haar eigen kinderen dat ook wel op die momenten. De coachee nam zich voor om op de momenten die ze nu duidelijk in beeld had, diep adem te halen en dan precies dat te doen: haar armen te openen en rustig met het kind of de kinderen te gaan zitten.

In de volgende sessie vertelde ze dat het soms wel en soms niet was gelukt om rustig te blijven, maar het gesprek met haar kinderen was nu in ieder geval open. De keren dat het wel lukte om de rustige volwassene te zijn, voelden heel goed. Ze had het gevoel dat ze op die momenten niet alleen haar eigen kinderen in de armen sloot, maar ook haar eigen innerlijk kind. Het had haar meer dan eens tot tranen geroerd. De sessie richtte zich daarna weer op werken met haar eigen innerlijk kind, waarbij bleek dat die de armen ook om zich heen voelde, maar waarvoor ook nog werk aan de winkel was.

Het mooie van dit verhaal vind ik (en daarom wijd ik er ook zoveel woorden aan), is dat het enerzijds zichtbaar maakt, hoe onze eigen kinderen ons kunnen spiegelen en belangrijke thema’s naar boven kunnen brengen. Anderszijds laat het zien dat je met aandacht voor je innerlijk kind, niet alleen je zelf heelt, maar ook heling en acceptatie brengt naar je eigen kinderen. Je doorbreekt er een patroon mee, zorgt dat je voorkomt dat je eigen pijn ook hun pijn wordt en daarmee help je ook je kleinkinderen en zovele generaties die komen…. Daarom vind ik werken met de kinddelen één van de mooiste, belangrijkste en kwetsbaarste taken als coach. Omdat het gaat om werken met kinderen, is het een heel pure vorm van coachen, die veel zorgvuldigheid en integriteit vraagt. Ik zorg dan ook altijd dat eerst mijn contact met de coachee veilig is opgebouwd, voordat we dit soort werk gaan doen. Het levert vervolgens altijd iets prachtigs op…

Dank je wel voor je aandacht; ik wilde je graag dit inkijkje geven.

Met liefde en warme groet, Merel

inner-child

Je ziel weet de weg

Vertrouwen op jezelf of je intuïtie, je hart volgen, doen wat je gevoel je ingeeft… Het is een thema dat velen lijkt bezig te houden. Mijn coachingcliënten (en mijzelf) in ieder geval wel.

“Wat is intuïtie? Hoe luister ik naar mijn hart? Hoe weet ik dan of ik het goed gehoord heb en of ik de juiste weg kies?” Zijn vragen die dan steevast naar voren komen. Maar vooral blijkt steeds een belangrijk punt om bij stil te staan: Durf je je hart te volgen, wanneer je de boodschap hebt gehoord? Heb je de moed om dat te doen, wat goed voelt? Want de weg van het hart, het gevoel, de intuïtie of welke naam je het ook wilt geven, is zelden de makkelijkste weg…

Dus: hoe ga je dan in contact komen met je intuïtie, hoe ga je dat hart volgen? Ten eerste: luister, wees stil. Voel je lichaam, sta stil bij wat de signalen uit je lichaam je te vertellen hebben. Wees vaker met je aandacht in je lijf in plaats van in je hoofd, want dat is waar de antwoorden zich bevinden. Je lichaam liegt niet en weet heel goed te vertellen wat je nodig hebt. Daarnaast: adem. Ben bewust van je adem in de stilte. Volg je adem; hier is je ingang naar bewustzijn van je lichaam in het hier en nu. En ideaal: je ademhaling is altijd aanwezig. Dus altijd en overal kun je er even op focussen. Tijdens een coachingtraject heb ik altijd aandacht voor deze twee aspecten en het levert altijd inzichten op.

Signalen dat je ‘de juiste weg’ kiest zijn bijvoorbeeld dat je er blij van wordt, er zin in hebt, je er (soms op onverklaarbare wijze) toe aangetrokken voelt en haast niet anders kan dit specifieke pad gaan. Als je keuze een warm gevoel geeft in je hartstreek, je hart een sprongetje van blijdschap maakt en je opwinding voelt zoals vroeger de avond voor je verjaardag, dan zit je goed! Als je het gevoel hebt dat dit is waarvoor je hier bent, je missie in dit leven en dat het lijkt alsof het universum met je samenspant (dat is dan ook zo, als je het mij vraagt), dan weet je zeker: dit is jouw weg, dit is wat je ziel nodig heeft en dit is goed voor je. Je volgt de stem van je hart, je intuïtie.

Het durven, het doen, je voorbereiden op ‘de grote sprong’, is concreet aan de slag gaan en regelmatig de kern van het coachen. Je hart gaan volgen maakt vaak dat je voor nieuwe uitdagingen komt te staan. Uitdagingen van jezelf (“Kan ik dit wel? Wat als ik faal op zo’n belangrijk punt in mijn leven? Wat als iedereen mij gek vindt? Hoe ga ik met mijn droom mijn hypotheek betalen?”) én van anderen. Mensen die hun hart niet durven volgen, die puur in hun hoofd leven, zullen moeite hebben met dergelijke ‘zweverige’ keuzes, misschien zelfs afgunst voelen en je zodoende van je pad af proberen te houden. Kortom: een nieuwe weg in slaan is vaak hartstikke spannend!

Kort geleden coachte ik een vrouw die praatte over haar afwegingen en dilemma’s om een bepaald besluit ten aanzien van haar carrière wel of niet te nemen. Ze was aan het wikken en het wegen, haar hoofd maakte overuren. In haar verhaal noemde ze ook, dat ze dacht dat haar hart vast wel 1 specifieke kant op wilde. Maar welke? Ik heb haar toen gevraagd om ter plekke een natuurcollage te maken. Daarbij staan een aantal bij elkaar gezochte natuurvoorwerpen symbool voor de elementen die ze graag in haar toekomstige werkbare leven wil zien.

Na het maken van de collage heeft ze mij uitleg gegeven over de betekenis van haar symbolen, is er nog iets veranderd in de rangschikking en toen werd ze stil. Ze was aan het voelen in plaats van denken. Even later zei ze dat het glashelder was wat haar hart wilde; wat zij wilde. We hebben hierna nog  een afrondende sessie gedaan, de knoop was toen al doorgehakt, de actie genomen. Ze volgde haar hart, ze had een manier gevonden en de redenaties van het hoofd leken niet zo belangrijk meer. Het belangrijkste: ze was heel erg gelukkig met dit besluit en ervaarde rust in haar hoofd en hart!

Hoewel het voor sommigen een natuurlijke staat van zijn is, zij kunnen bijna niet anders, is je intuïtie volgen voor de meeste mensen een sprong in het diepe. Ik geef je graag handvaten om te gaan vertrouwen op jezelf. Je ziel weet immers de weg. <3

Met warme groet, Merel

 

eindjuni16 041

De kracht van visualisatie

Doelen stellen en deze behalen zijn belangrijke onderdelen van wat mensen komen halen in coachsessies. Ik vind doelen tevens een belangrijk onderdeel van het leven. Weten wat je wilt, ambities waarmaken, je een nieuwe vaardigheid eigen maken of sparen om op die ene droomreis te kunnen maken: het zijn drijfveren die maken dat je er elke dag weer voor gaat en dat je de energie voelt om dat te blijven doen.

Een doel stellen dat echt bij je past, doe je niet alleen met je hoofd. Sterker nog, het begint met een verlangen, een onderbuik gevoel, het gevoelsmatig ‘weten’. Soms is een doel direct glashelder, soms vraagt het uitkristalliseren wat extra aandacht. Soms lijkt de weg er naar toe zo lang en is het moeilijk om gemotiveerd te blijven. Maar de kracht van je intentie is mijns inziens onmisbaar om je doelen te behalen. Over de scheppende kracht van je intenties en de werking van het universum is inmiddels veel geschreven (zoek maar eens op ‘wet van de aantrekkingskracht’ of ‘Abraham Hicks’).

In de coachsessies gebruik ik daarom vaak de oefening van visualiseren. Visualiseren is eigenlijk niets meer dan je zo goed en volledig mogelijk inleven in de gewenste, gedroomde situatie, alsof die al waarheid is in het hier en nu. Het blijkt keer op keer een zeer krachtige manier om de wens duidelijk te krijgen als dat nog niet het geval was, om de gedroomde situatie (met alle bijbehorende voordelen) alvast te ervaren en zodoende het doel dichterbij te halen. In een visualisatie ervaar je de weldaad of overvloed die de gedroomde situatie je brengt, je ziet de mensen, je ruikt de geuren en hoort de geluiden die erbij horen. Je voelt je ontspannen, opgetogen, gelukkig; precies zoals het voor jou perfect is. Alleen dat is al een heerlijke ervaring (die je waarschijnlijk best vaker wilt meemaken)! Door je de gewenste situatie regelmatig te visualiseren, blijf je voelen waar je het voor doet. Ook in tijden dat het even niet zo makkelijk gaat, blijf je zo gemotiveerd om stappen te zetten.

Visualiseren gebruik ik graag in combinatie met een doelopstelling. In een doelopstelling ga je het pad lopen naar de gedroomde situatie die je je net zo gedetailleerd hebt voorgesteld. Door letterlijk de stappen er naartoe te zetten, worden bijbehorende emoties en eventuele blokkades duidelijk. Die zijn in de coachsessies vervolgens te transformeren, zodat jij op eigen kracht en tempo, je doel gaat behalen en je droom zal verwezenlijken.

Enige tijd geleden mocht ik een vrouw coachen met mooie idealen en genoeg ambities. Zij was op verschillende vlakken druk bezig die te verwezenlijken. Dat betekende dat zij een leuke baan goed invulling gaf, een dynamisch gezinsleven had en veel interesses. Maar er miste iets. Ze zou zo graag een opleiding gaan doen, nieuwe voeding voor de hersenen vinden. Ze wist echter niet welke cursus of opleiding en hoe dat te combineren met een toch al volle agenda. In de coachsessie zijn we een visualisatie gaan doen, waarin ik haar vroeg voor zich te zien hoe ze het opleidingsgebouw (het bleek een universiteit) binnen ging en naar de collegezaal ging. Zo gedetailleerd mogelijk beschreef zij voor zichzelf hoe het voelde daar te zijn, hoe het er uit zag, wat de andere studenten deden en uiteindelijk waar het college over ging. Totaal verrast vertelde ze dat het over een specifieke Afrikaanse stam ging, waar zij ooit over gelezen had. Hoewel ze daar de afgelopen jaren niet bij stil had gestaan, vertelde ze als puber de wens gehad te hebben om antropologie te studeren. Een universitaire opleiding leek echter ‘te hoog gegrepen’. Maar het beeld leefde en stappen zetten voelde niet meer dan logisch. Een oude wens kriebelde en was nieuw leven ingeblazen.

We zijn gaan lopen, stappen zetten in de richting die zij aangaf. Aanvullend hebben we op een door haar gekozen plek een doelopstelling gedaan. Nu haar doel helder was, werd de weg er naartoe ook zichtbaar. In de stapjes er naartoe, kwam zij een overtuiging van zichzelf tegen die haar wel eens kon belemmeren. Namelijk de overtuiging ‘Dit kan ik toch niet’. Het tweede deel van de sessie hebben we besteed aan deze overtuiging: waar komt die vandaan, waar heeft die ooit voor gediend, wat doet die nu en hoe kunnen we hem wel werkbaar maken. Ze ging naar huis met een springlevend doel, concrete stappen en een affirmatie om zichzelf eraan te herinneren dat ze dit wel degelijk kan! Nu, enkele maanden later (het coachtraject is al veel eerder afgerond), is haar doel vele stappen dichterbij en heeft al concreet vorm gekregen in haar leven. Ze bleek voldoende vooropleiding te hebben en de financiële middelen zijn bijna bij elkaar. Na de zomer kan ze starten aan de door haar gewenste studie antropologie, aan de universiteit waar zij als jonge meid al heen wilde.

Beide oefeningen zijn heel goed binnen te doen, maar krijgen extra kracht als ze in de natuur worden ingezet. De ontspanning wordt dan nog dieper, de visualisatie nog duidelijker en de symboliek werkt vaak op miraculeuze wijze mee… Ben je nieuwsgierig geworden en wil je dit zelf ook wel eens ervaren? Wil jij je doel helder krijgen én behalen? Ik ga graag een stukje met je mee op reis door het leven!

Een kennismakingsgesprek om af te stemmen of ik de juiste coach voor jou en je vraagstuk ben, is altijd gratis.

Met warme groet,

Merel Eveleens

info@artemis-lifecoaching.nl / 06-30083044

visualisatie

Laten groeien

 

Wauw. Een zaadje doet het helemaal zelf: een kiempje, een zaailing, een twijgje; en uiteindelijk een boom worden. Groeien, hij doet dat helemaal zelf. Met de hulp van allerlei elementen: de zon voorziet hem van warmte en licht, de aarde van water en voeding, andere bomen geven hem beschutting en schaduw of juist ruimte om door te blijven groeien.

Sinds ik moeder ben, realiseer ik me dat het met kinderen ook zo werkt: ze groeien helemaal zelf. Ze doen het al, vanaf het eerste moment in de buik en daarna als ze geboren zijn, gaan ze gewoon door. Het is zelfs bijna niet tegen te houden! Kinderen groeien, zoals de kiempjes in de grond. Ze hebben mensen en omstandigheden om hen heen om dat zo optimaal mogelijk te doen. Ouders, verzorgers, familie en andere kinderen om hen te stimuleren steeds een stapje verder te gaan, het beste uit zichzelf te halen en tóch nog een keer te proberen. Ze hebben warmte, voeding, voedsel (want dat is niet per sé het zelfde) en ruimte nodig om zich helemaal te ontplooien, hun talenten volledig te benutten en lekker stevig te wortelen. Wijde, hoge takken, groene bladeren, kleurige bloesems en heerlijke vruchten kunnen ze dan voortbrengen…

Veel recenter realiseerde ik me, dat de metafoor van het zelfstandig en gestaag groeiende zaadje ook toe te passen is in het ondernemerschap, iets dat voor mij vrij nieuw is. Ik ben coach, dat is mijn beroep en daarbij hoort toevallig het opzetten en runnen van een onderneming. Maar hoe werkt dat? Nou, ook zo! En dat maakt het zoveel mooier en lichter.

Deze onderneming is ontstaan uit een kiempje van passie, plezier en dat verlangde naar eigenheid: het willen coachen op mijn manier. Dat koester ik met de warmte van de zon, de ideeën en plannen groeien steeds verder uit. De voeding komt uit collega’s, opleiding en enthousiaste ambassadeurs. Het kiempje wil graag groeien! Dus ik bied het bescherming tegen windhozen en kou en vooral: ik geef het ruimte. Ruimte om te groeien, ruimte om aan te geven welke kant er op gegroeid wordt en waar de aandacht nu op gericht wordt. Is het tijd om er wortels bij te maken of om verse jonge blaadjes open te laten gaan? Meer naar boven, links of rechts? Welke vruchten draagt deze praktijk?

Ik kan verklappen dat dit geweldig werkt! 2016 belooft een groei-jaar te worden met veel tijd en aandacht voor dit boompje dat Artemis heet. Wortels worden versterkt, nieuwe blaadjes, bloemen en vruchten worden al snel verwacht en de takken groeien alsmaar hoger en wijdser… Het is bijna niet tegen te houden!

Een van de manieren waarop dat gebeurt, is dit driemaandelijkse blog. Mensen die mij al langer en goed kennen, weten dat ik eerder een blog voor Artemis schreef en weten misschien ook wel dat ik altijd al geschreven heb. Sterker nog, soms kan ik niet anders. Via deze weg neem ik je graag mee in de ontwikkelingen van Artemis, deel ik graag tips met je hoe je ook zonder coach, de natuur in je voordeel kunt gebruiken. Ik laat zo steeds meer zien hoe natuurcoaching in elkaar steekt en wat voor coach je aan mij hebt.

Met warme groet, Merel

groeiende-plantjes